ἀφιλέταιρος
que no tiene amigos
γενέσθαι ... ἀφιλέταιρον
ἀ·φιλέταιρος, ος, ον [ῐ] qui n’aime pas ses compagnons, Bas. 4, 225 b Migne.
ἀφιλέταιρος, die Freunde nicht liebend, Sp.
que no tiene amigos
γενέσθαι ... ἀφιλέταιρον