ἄδραστος
ἄδραστος, not running away, not inclined to do so
ἄδραστος, Ion. ἄδρηστος, ον,
- not running away, not inclined to do so, of slaves, Hdt. 4.142, PLond. 2.251.14 (iv A. D.): metaph., χαλκός D.Chr. 37.10.—In Il. only as pr. n.
I
1 que no huye
ἀνδράποδα χρηστὰ καὶ ἄδραστα
de los jonios
2 que no se mueve
II adv. -ως sin huir, PMasp.120re.6 (VI d.C.).
ἄ·δραστος, ος, ον :
1 qui ne cherche pas à fuir, Hdt. 4, 142 ||
2 qu’on ne peut éviter, D. Chr. Or. 37, p. 106 ||
➳ Ion. ἀδρηστός, Hdt. l. c.
Étym. ἀ, δράσκω.
ἄδραστος, ion. ἄδρηστος, unentrinnbar, unvermeidlich, Sp. Bei Her. ἀνδράποδα φιλοδέσποτα καὶ ἄδρηστα, die nicht zum Entlaufen geneigt sind, 4.142.
ἄδραστος ², richtiger ἄδρατος.
ἄδραστος
διδράσκω
- not running away, not inclined to do so, of slaves, Hdt.