ἄναγνος
ἄναγνος, impure, unclean, unholy, defiled
ἄναγν-ος, ον,
- unclean, unholy, defiled, A. Ag. 220, Ch. 994, S. OT 823; ἄ. καὶ μιαρός Antipho 2.1.10; ἀ. ἁγνεία Ph. 1.156. Adv. -νως Id. 1.2, Poll. 1.32.
1 impuro, manchado por el crimen
ἔργα
τροπαία
χείρ
• impuro, inmundo
ἄνθρωποι
βίος
συμπλοκαί
ἁγνεία
2 adv. -ως impuramente
καταψεῦσαι
ἄν·αγνος, ος, ον, impur, criminel, en parl. de pers. Soph. O.R. 822, O.C. 944 ; joint à μιαρός, Ant. 116, 11 ; en parl. de choses, Eschl. Ag. 220, Ch. 986 ; Eur. Hipp. 448, etc.
Étym. ἀν-, ἁγνός.
ἄναγνος, unrein, unkeusch, schuldbefleckt, Tragg., z.B. Aesch. Ag. 220 ; Eur. Hipp. 1448 ; auch Antiph. II.α, 10.
ἄναγνος
- impure, unclean, unholy, defiled, Aesch., etc.