ἄτα
ἄτα, ruin, doom
ἄ¯τα (-ας, -ᾳ dub., -αν. cf. ἀυάτα)
- 1ruin, doom κόρῳ δʼ ἕλεν ἄταν ὑπέροπλον sc. Τάνταλος O. 1.57 βαθὺν εἰς ὀχετὸν ἄτας ἵζοισαν ἑὰν πόλιν the city of Augeas destroyed by Herakles O. 10.37 (δόλιος ἀστός) σαίνων ποτὶ πάντας ἄταν πάγχυ διαπλέκει (Heyne: ἀγὰν Boeckh: ἄγαν codd.) P. 2.82 φθονεροὶ δʼ ἀμύνονται ἄτᾳ (ἄτᾳ, ἄτα codd.: ἆται Hermann: ἄτᾳ expungens <ἀλλ> add. Boeckh, <τᾶν> Thiersch: locus conclamatus) P. 11.55 φαινομέναν δʼ ἄρʼ ἐς ἄταν σπεῦδεν ὅμιλος ἱκέσθαι N. 9.21