ἐκφλογόω

I intr., en v. med. y med.-pas.

1 soltar una llamarada, prenderse en llamas, inflamarse ἐπειδὰν δὲ ἔλαιον ἐπιχυθῇ ἐπ' αὐτήν (τὴν πέτραν), ἐκφλογοῦται cuando se vierte aceite por encima de ella (de la piedra) salen llamas Arist.Mir.833^a10, τοὔλαιον ... καίτοι ῥᾳδίως ἐκφλογούμενον Gal.11.408, ἐκφλογούμενοι ἄνθρακες Ps.Caes.205.5, cf. Gr.Nyss.Hex.M.44.97D, ὅπως μὴ ἐκφλογωθεῖσα καυθῇ (ἰτέα) Orib.Syn.3.21.4.

2 arder totalmente, consumirse totamente en el fuego ἐν δὲ τῇ πίττῃ τῇ καιομένῃ ... τὸ ἐμπίπτον ... ἐκφλογοῦται Thphr.Ign.67, cf. 71, ἐὰν γὰρ ἐκφλογωθῇ (ὁ καπνός) Thphr.Ign.75

• arder, fig. calentarse al máximo ὁ ἀὴρ τελέως ἐκφλογούμενος ref. al vaho del agua hirviendo, Gal.1.595.

II tr., en v. act. quemar, incendiar, inflamar ἡ κίνησις ἐκφλογοῖ αὐτήν Olymp.in Mete.37.28, τὰ γοῦν πλησιάζοντα αὐτῷ ἐκφλογώσας ἀοίκητα πεποίηκε Phlp.in Mete.44.33, en v. pas. ἀμίαντον ... ἐκφλογούμενον μὲν ὑπὸ πυρός Paul.Aeg.7.3 (p.192)

• fig. ref. al ser humano inflamar, excitar en v. pas. ὡς ἐκφλογωθείσης τῆς καταστάσεως τῆς θερμῆς ἰσχυρῶς Gal.17(1).114, ref. la concupiscencia ἐπιθυμίαν δὲ ἐκφλογουμένην μαραίνει πεῖνα καὶ κόπος καὶ ἀναχώρησις Euagr.Pont.Cap.Pract.15.