ἐνίσσω
ἐνίσσω, to attack, reproach
ἐνίσσω, Ep. collat. form of ἐνίπτω,
- attack, reproach, ἐκπάγλοις ἐπέεσσιν ἐνισσέμεν Il. 15.198; ὀνειδείοισιν ἐνίσσων 22.497; ἔπεσσʼ αἰσχροῖσιν ἐνίσσων 24.238: also generally, maltreat, ἔπεσίν τε κακοῖσιν ἐνίσσομεν ἠδὲ βολῇσιν Od. 24.161:—Pass., βαλλόμενος καὶ ἐνισσόμενος ib. 163.
amonestar, increpar
ἐκπάγλοις ἐπέεσσιν ἐνισσέμεν
ὀνειδείοισιν
ἔπεσσ' αἰσχροῖσιν
ἔπεσίν τε κακοῖσιν ἐνίσσομεν ἠδὲ βολῇσιν
βαλλόμενος καὶ ἐνισσόμενος
•De ἐν y un pres. red. de la r. *seku̯- c. suf. *-i̯e/-o: *en-si-sku̯-i̯e/o.
ἐνίσσω (seul. prés. et impf.) blâmer, attaquer : ὀνειδείοισιν, Il. 22, 497 ; ἔπεσσ’ ἐκπάγλοις, Il. 15, 198 ; ἔπεσσ’ αἰσχροῖσιν, Il. 24, 238, attaquer avec des paroles injurieuses ; en gén. maltraiter (en paroles et par des coups) Od. 24, 161 ; au pass. ἐνισσόμενος, Od. 24, 163, blâmé, gourmandé ||
➳ Prés. part. ἐνίσσων, Il. 22, 497 ; 24, 238 ; inf. épq. ἐνισσέμεν, Il. 15, 198 ; impf. 1 pl. ἐνίσσομεν, Od. 24, 161.
Étym. cf. ἐνίπτω.
ἐνίσσω, nur praes. u. impf., = ἐνίπτω, anfahren, schelten, ἐκπάγλοις, αἰσχροῖς ἐπέεσσι, ὀνειδείοισι, Il. 15.198, 22.497, 24.238 ; auch von tätlichen Mißhandlungen, ἔπεσίν τε κακοῖσιν ἐνίσσομεν ἠδὲ βολῇσιν, mit Schmähreden u. Würfen fuhren wir auf ihn los, Od. 24.161 ; dah. ἐνισσόμενος, gemißhandelt, ib. 163.
ἐνίσσω
[= ἐνίπτω.]
- 1
[= ἐνίπτω].
θυγατέρεσσίν τε καὶ υἱάσι βέλτερον εἴη ἐνισσέμεν [αὐτούς]
(it is better for them that he should scold them, i.e. it is better that he should scold them) Il. 15.198. - 2
= ἐνίπτω
2 Il. 22.497, Il. 24.238: Od. 24.161, 163.
- 1
ἐνίσσω , inf. ἐνισσέμεν, ipf. ἐνίσσομεν, pass. part. ἐνισσόμενος: parallel form of ἐνίπτω.
ἐνίσσω
collat. form of ἐνίπτω
- to attack, reproach, Hom.; Epic inf. ἐνισσέμεν Il.:—Pass., ἐνισσόμενος misused, Il.