ἐντελικός
ἐντελ-ικός, ή, όν, f.l. for ἐντολικός, A.D. Synt. 112.27.
ἐντελικός, ή, όν, complet, en parl. de propositions ou de locutions ; par ex. ἐγὼ λέγω est ἐντελικόν, mais non λέγω seul, Dysc. Synt. 112, 27 Bkk.
Étym. ἐντελής.