ἐξείργω
ἐξείργω, Att. for ἐξέργω (q.v.).
1 ἐξ·είργω :
1 écarter, exclure, repousser : τινά, Hdt. 3, 51, qqn ; τινὰ γῆς, Eur. Her. 25, chasser qqn d’un pays ; τῆς ἀγορᾶς, Plat. Leg. 936c, de la place publique ; ἐκ τοῦ θεάτρου, Dém. 572, 12, du théâtre ; ἐκ τῶν ἱερῶν, Lys. 104, 37, exclure des sacrifices ; θύραζε, Ar. Ach. 825, mettre à la porte ||
2 exclure, empêcher : τι, Soph. El. 1292 ; Eur. Andr. 176 ; abs. Xén. Œc. 4, 13, qqe ch. ; d’où au pass. ὑπό τινος, Hdt. 9, 111 ; τινί, Thc. 1, 118 ; Arstt. Categ. 10, 29, être empêché par qqe ch. ; avec un inf. DH. Thuc. 14, 6, être empêché de faire qqe ch.
Étym. ἐξ, εἴργω.
2 ἐξ·είργω, contraindre, forcer, seul. au pass. être contraint : ἀναγκαίῃ, Hdt. 7, 96, par la nécessité ; νόμῳ, Thc. 3, 70 ; ὑπὸ τοῦ νόμου, Hdt. 9, 111, par la loi ; avec l’inf. Hdt. 7, 139, être contraint de, etc.
Étym. ἐξ, εἵργω.
1. buitensluiten:
2. tegenhouden, verhinderen:
3. dwingen:
ἐξείργω, ion. ἐξέργω (s. εἴργω), ausschließen ; χρόνου γὰρ ἄν σοι καιρὸν ἐξείργοι λόγος Soph. El. 1284, wo der Schol. ἀφαιρεῖται τὴν εὐκαιρίαν ἡ ἀδολεσχία erkl.; τῶνδʼ οὐδὲν ἐξείργει νόμος Eur. Andr. 176 ; ἐκ τῶν ἱερῶν Lys. 6.16 ; ἐξ ἀγορᾶς Plat. Legg. XI.936c, den Zutritt dazu verwehren ; τινὰ θύραζε Ar. Ach. 825 ; übh. verhindern, verbieten, πολέμοις, τῷ νόμῳ ἐξείργοντο, Thuc. 1.118, 3.70 ; ἢν ἐξείργωνται πάντων, falls sie von Allem abgeschnitten werden sollten, 2.13, vgl. δίκης νομίμου Plut. Rom. 23 ; πληγαῖς ἐξείργων τοὺς θυμῷ φιλοφρονουμένους Plat. Legg. XI.935c ; – ὑπὸ τοῦ νόμου ἐξεργόμενος, vom Gesetz eingeschlossen, gezwungen, Her. 9.111, wie ἀναγκαίῃ ἐξεργόμενος 7.96, 139.