ἐπίπνοια

ἐπίπνοια, ἡ,

• breathing upon, inspiration, ἐ. πρᾳότητος Pl. Ti. 71c; ἐξ ἐπιπνοίας Διός A. Supp. 17 (anap.), cf. 43 (lyr.); θείαις ἐ. ib. 577 (lyr.); οὐκ ἄνευ τινὸς ἐπιπνοίας θεῶν Pl. Lg. 811c, cf. Cra. 399a; μαντικὴν . . ἐπίπνοιαν Ἀπόλλωνος θέντες κτλ. Id. Phdr. 265b; ἐπιπνοίᾳ δαιμονίου ἐνθουσιάζειν Arist. EE 1214a24; ἐ. πρὸς τὸ καλὸν κατασχεθῆναι Plu. Agis 7.
• • II pl., winds blowing opposite ways, Thphr. Vent. 55.

ἐπίπνοια, ἡ, das Anhauchen, Anwehen, Διός Aesch. Suppl. 17, 44 ; θεῖαι 572, wie Plat. Legg. V.747e ; οὐκ ἄνευ τινὸς ἐπιπνοίας θεῶν, nicht ohne göttliche Begeisterung, VII.811c, vgl. τῇ τοῦ Εὐθύφρονος ἐπιπνοίᾳ πιστεύεις Crat. 399a ; οἷον ἐπιπνοίᾳ πρὸς τὸ καλόν Plut. Ag. 7.

ἐπίπνοια, ἡ, from ἐπιπνέω

• a breathing upon, inspiration, Lat. afflatus, Aesch., Plat.