ἐπιμωμητός
ἐπιμωμητός, blameworthy
ἐπιμωμ-ητός, Dor. ἐπιμωμ-ᾱτός, ή, όν,
- blameworthy, [ἔρις] Hes. Op. 13; ἔργον Theoc. 26.38.
ἐπιμωμητός, ή, όν, blâmé, Hés. O. 13 ; Thcr. Idyl. 26, 38.
Étym. vb. du préc.
ἐπιμωμητός, tadelhaft, Hes. O. 13 ; Theocr. 26.38.
ἐπιμωμητός
ἐπι-μωμητός, ή, όν
- blameworthy, Hes., Theocr.