ἐπιτλάω
*ἐπι·τλάω (seul. ao. 2 impér. 3 sg. ἐπιτλήτω et part. ἐπιτλάς) supporter patiemment : τι, Nic. Al. 241, qqe ch. ; τοι ἐπιτλήτω κραδίη μύθοισιν ἐμοῖσιν, Il. 19, 220, que ton cœur cède à mes conseils, litt. patiente par l’effet de mes paroles ; abs. Il. 23, 591.
ἐπιτλάω, ἐπέτλην, ἐπιτλῆναι, geduldig dabei ausharren, τῷ τοι ἐπιτλήτω κραδίη Il. 23.591, u. mit dem Zusatz μύθοισιν ἐμοῖσιν, bei meinen Worten, 19.217, d.i. höre mich ruhig an ; μυρίʼ ἐπιτλάς, aushaltend, Nic. Al. 241.
†*ἐπιτλάω
[ἐπι- 5 + τλάω.]
3 sing. aor. imp. ἐπιτλήτω.
- 1
To be patient, to acquiesce in something proposed Il. 23.591.
- 2
To lend a patient ear to, let oneself be ruled by.
With dat.: ἐπιτλήτω τοι κραδίη μύθοισιν ἐμοῖσιν Il. 19.220.
- 1