ἐσλός
ἐσλός, Dor. for ἐσθλός (q. v.).
ἐσλός, v. ἐσθλός.
ἐσλός, dor. = ἐσθλός.
ἐσλός (ἐσλοῦ, -όν; -οί, -ῶν, -οῖς(ι), -οῖσιν, -ούς: -όν -ῶν, -οῖς(ι),
- 1-οῖσιν, -ά. ε˘σλ- O. 2.19, O. 13.100, P. 3.66, N. 4.95; codd. often offer a v. l. ἐσθλ-.)
- 1 adj., good, noble
- a of people. ἁδύγλωσσος βοὰ κάρυκος ἐσλοῦ O. 13.100 ἰατῆρά τοί κέν μιν πίθον καί νυν ἐσλοῖσι παρασχεῖν ἀνδράσι i. e. men like Hieron P. 3.66 ἄγγελον ἐσλὸν ἔφα (sc. Ὅμηρος) τιμὰν μεγίσταν πράγματι παντὶ φέρειν P. 4.278 ἀδελφεοῖσί τʼ ἐπαινήσομεν ἐσλοῖς (Wil.: ἀδελφεούς τʼ ἐσθλοὺς codd.) P. 10.69 ἐσλοῦ Πέλοπος N. 2.21 ἐσλὸν Τήλεφον I. 5.41 ἔδοξʼ ἦρα καὶ ἀθανάτοις, ἐσλόν γε φῶτα καὶ φθίμενον ὕμνοις θεᾶν διδόμεν (Calliergus: ἐς λόγον γε cod.) I. 8.60 πιστὰ δʼ Ἀγασικλέει μάρτυς ἤλυθον ἐς χορὸν ἐσλοῖς τε γονεῦσιν Παρθ. 2. 40.
- b of things, noble ἐσλῶν γὰρ ὑπὸ χαρμάτων πῆμα θνᾴσκει O. 2.19 ἐσλὰ δʼ ἐπʼ ἐσλοῖς ἔργα θέλει δόμεν O. 8.84 τῶν μὲν κλέος ἐσλὸν Εὐφάμου τʼ ἐκράνθη P. 4.175 εἴ τις εὖ πάσχων λόγον ἐσλὸν ἀκούῃ I. 5.13
- 2 subs.,
- a the noble ἀπονέστερον ἐσλοὶ δέκονται βίοτον O. 2.63 ἐσλῶν καλοῖς ἔργοις (Aristarchus: ἐσλὸν κακοῖς codd.) O. 2.97 ξείνων δʼ εὖ πρασσόντων ἔσαναν αὐτίκʼ ἀγγελίαν ποτὶ γλυκεῖαν ἐσλοί O. 4.5 λέλογχε δὲ μεμφομένοις ἐσλοὺς ὕδωρ καπνῷ φέρειν ἀντίον (Aristarchus: ἐσλός codd.) N. 1.24 ἕπεται δὲ λόγῳ δίκας ἄωτος, ἐσλὸν αἰνεῖν” (v. l. ἐσλὸς: ἀντὶ τοῦ ἐσλοὺς Σ.) N. 3.29 μαλακὰ μὲν φρονέων ἐσλοῖς, τραχὺς δὲ παλιγκότοις ἔφεδρος N. 4.95 χρὴ μὲν ὑμνῆσαι τὸν ἐσλόν I. 3.7 πρέπει δʼ ἐσλοῖσιν ὑμνεῖσθαι (Sylburg: δὲ ὅλοισιν codd.) fr. 121, cf. N. 8.22
- b of things, blessing, success τὸ δʼ αἰεὶ παράμερον ἐσλὸν ὕπατον ἔρχεται παντὶ βροτῶν O. 1.99 ἐσλὰ δʼ ἐπʼ ἐσλοῖς ἔργα θέλοι δόμεν O. 8.84 ἐσλὸν βαθὺ πήματος ἐν μικρῷ πεδάμειψαν χρόνῳ O. 12.12 ἀστῶν δʼ ἀκοὰ κρύφιον θυμὸνβαρύνει μάλιστʼ ἐσλοῖσιν ἐπʼ ἀλλοτρίοις P. 1.84 ἓν παρʼ ἐσλὸν πήματα σύνδυο δαίονται βροτοῖς ἀθάνατοι P. 3.81 εἰ γάρ τις ἐσλὰ πέπαται μὴ σὺν μακρῷ πόνῳ P. 8.73 τοῖσι τέλειον ἐπʼ εὐχᾷ κωμάσομαί τι παθὼν ἐσλόν P. 9.89 χαίρω δʼ ὅτι ἐσλοῖσι μάρναται πέρι πᾶσα πόλις N. 5.47 ἅπτεται δʼ ἐσλῶν ἀεί, χειρόνεσσι δʼ οὐκ ἐρίζει (? m. pl.) N. 8.22 ἔστι δέ τις λόγος ἀνθρώπων, τετελεσμένον ἐσλὸν μὴ χαμαὶ σιγᾷ καλύψαι N. 9.6 βραχύ μοι στόμα πάντʼ ἀναγήσασθʼ ὅσων Ἄργεῖον ἔχει τέμενος μοῖραν ἐσλῶν N. 10.20