ἐχεπευκής

ἐχε-πευκής, ές, (πευκ-, cf. pungo)

• sharp, piercing, βέλος Il. 1.51, 4.129: expld. by Eust., etc., as bitter, and so later σμύρνη Nic. Th. 600; σικύοιο ῥίζα ib. 866, cf. Orph. L. 475.

ἐχεπευκής, ές, βέλος, Il. 1.51, 4.129, von πεύκη, die Fichte, entweder von der Bitterkeit des Fichtenharzes übertragen, nach den alten Erklärern ἔχον πικρίαν, bittere, durchdringende Schmerzen habend, bringend, verursachend, od. mit Buttmann Lexil. I p. 17 = spitz, wogegen der spätere Gebrauch des Wortes spricht, z.B. σμύρνα ἐχεπ. Nic. Th. 600, σικύοιο ἐχεπευκέα ῥίζαν ἀγροτέρου 866. Bei Orph. Lith. 469 τείροντα θνητοὺς ἐχεπευκέϊ πάντας ἀϋτμῇ. Vgl. noch ἐχέστονος.

ἐχεπευκής

-ές

[ἔχω + πευκ- as in πευκεδανός. Having sharpness.]

Sharp, piercing: βέλος Il. 1.51, Il. 4.129.

ἐχεπευκής , ές (cf. πικρός): having a sharp point, sharp, ὀιστός. (Il.)

ἐχεπευκής ἐχε-πευκής, ές πεύκη

• Homeric epith. of a dart, bitter, or rather sharp-pointed, piercing, Il.