ἑκοντής
voluntario, que obra de buen grado
ἑ. εὐεργέτει
αὐτὸς ἑαυτὸν ἑκοντὴν παρέχων
τις πρεσβύτερος ἑ. εἵπετο
ἑκοντής, οῦ, adj. m. c. ἑκών, Epict. fr. 88.
ἑκοντής, ὁ, der Freiwillige, Epict. Stob. fl. 46.88 u. Sp.; von den Atticisten verworfen (dafür ἐθελοντής).
• ἑκοντήν, adv ., Inscr. u. VLL ; bei B.A. 1368 ἑκόντην.
• ἑκοντήν, adv ., Inscr. u. VLL ; bei B.A. 1368 ἑκόντην.