ἑτεροπρόσωπος
ἑτεροπρόσωπος, of another person
ἑτερο-πρόσωπος, ον,
- of another person: σχῆμα ἑ. when a statement is made in the words of another, Phoeb. Fig. 1.5, cf. Choerob. Rh. p.256 S. Adv. -πως, ἀνατίθησι Proll.Hermog. in Rh. 7.7 W.
ἑτερο·πρόσωπος, ος, ον :
1 qui est d’une autre personne, t. de gr. Gramm. ||
2 qui provient d’une autre personne, que l’on suppose dit par une autre personne, Phœbamm. 8, 504 W.
Étym. ἕ. πρόσωπον.
ἑτεροπρόσωπος, von verschiedener Person, Gramm.