ἔπαρχος
ἔπαρχος, a commander
ἔπαρχ-ος, ὁ,
- [commander, Κιλίκων A. Pers. 327; νεῶν Id. Ag. 1227 (Canter for ἄπαρχος);--this section deleted in Supp., see ἄπαρχος] governor of a country, Plb. 5.46.7.
- 2= Lat. praefectus (in all senses), Id. 11.27.2, Plu. Flam. 1, etc.; ἔ. τεκτόνων or τεχνιτῶν, praef. fabrum, Id. Cic. 38, Brut. 51; ἔ. τῆς πόλεως, praef. urbi, D.H. 4.82, etc.; ἐ. παρεμβολῶν, praef. castrorum, Gloss.; ἔ. Αἰγύπτου PFay. 21 (ii A. D.); ἔ. τῆς αὐλῆς, praef. praetorio, Plu. Galb. 2, cf. ib. 8, 13; ἔ. Ἑῴας prefect of the East, Epigr.Gr. 919.4 (Sidyma); ἀπὸ ἐπάρχων, ex praefecto, CIG 2593 (Gortyn, iv A. D.).
- II as Adj., ἀρχὴν ἔπαρχον στόλου the office of admiral, IG 14.873 (Misenum, iii A. D.).
ἔπαρχος, ου (ὁ) qui est à la tête de, chef, commandant, Eschl. Pers. 327 ; à Rome, gouverneur d’une province, Pol. 5, 46, 7 ; proconsul, préteur ou propréteur, Pol. 11, 27, 2 ; Plut. Flam. 1 ; ἔπ. τῆς πόλεως, DH. 2, 832, 7 ; 3, 1658, 11 ; 4, 2050, 7 ; 2051, 9 ; Hdn 2, 6, 12, préfet de la ville ; ἔπ. τῆς αὐλῆς, Plut. Galb. 2, préfet du prétoire ; ἔπ. ὁ τὸν σῖτον ἐπισκοπῶν, DC. 52, 53, 1 = lat. præfectus rei frumentariæ ; ἔπ. ὁ νυκτοφυλακῶν ou ἔπ. τῶν νυκτῶν, DC. 52, 133, 1 = νυκτέπαρχος ; ἐπ. τεκτόνων, Plut. Cic. 32 et 38 ; ἔπ. τῶν τεχνιτῶν, Plut. Brut. 51 = lat. præfectus fabrum.
Étym. ἐπάρχω.
ἔπαρχος, ὁ, der mit dem Oberbefehl betraut ist, der Vorgesetzte, Befehlshaber ; νεῶν Aesch. Ag. 1200 ; bes. in einer Provinz, τῆς Σουσιανῆς Pol. 5.46.7 ; Τάραντος Plut. Flamin. 1 ; τεκτόνων, τῶν τεχνιτῶν, Cic. 32, Brut. 51 ; bei den Römern der Prokonsul od. Proprätor, Statthalter der Provinz, Plut. u. A.; τῆς αὐλῆς, praefectus praetorio, Galb. 2. Vgl. ὕπαρχος.
ἔπαρχος
ἔπ-αρχος, ον
ἀρχή
- 1a commander, Aesch.
- 2the Roman praefectus, Plut.