ἰθύντωρ
ἰθύν-τωρ, Orph. A. 122; ἰθύντορος ἀνθυπάτοιο IG 4.1603 (Corinth).
ἰθύντωρ, ορος (ὁ) [ῑ] c. le préc. Orph. Arg. 120, 489, 1202 ; Nonn. Jo. 8, 173 ; 14, 57.
ἰθύντωρ, ορος, ὁ, = ἰθυντήρ, Orph. Arg. 120 u. öfter, wie Nonn.