ἰότης

ἰότης [ῐ], ητος, ἡ,

• will, desire, Ep. and Lyr. almost always in dat., θεῶν ἰότητι by the will of the gods, Il. 19.9, Od. 7.214, al., cf. Alc. 13A; μητρὸς ἐμῆς ἰότητι at her will, Il. 18.396; κακῆς ἰ. γυναικός Od. 11.384; μνηστήρων ἰ. 18.234; ἀλλήλων ἰ. Il. 5.874; ἀναιδήτῳ ἰ. with shameless will, A.R. 4.360: acc. only in Il. 15.41 διʼ ἐμὴν ἰ.
• • II once in Trag., for the sake of, ἰότατι γάμων A. Pr. 558 (lyr.).—Hsch. explains it by βουλήσει, αἰτία, ὀργῇ, χάριτι.

ἰότης, ητος, ἡ (von ἴς od. ἴεμαι), Wille, Beschluß ; θεῶν ἰότητι, nach dem Ratschlusse der Götter, kraft göttliches Willens, δαμάσθη Il. 19.9, μόγησα Od. 14.198, ἐν σπήεσσι κέονται 16.232 ; μητρὸς ἐμῆς ἰότητι κυνώπιδος Il. 18.396 ; ἐν νόστῳ ἀπόλοντο κακῆς ἰότητι γυναικός, auf des bösen Weibes Anstiften, Od. 11.384 ; μνηστήρων ἰότητι 18.234 ; ἀλλήλων, Einer auf des Andern Anstiften, Il. 5.874 ; sp.D., wie Ap.Rh. 4.360 ; bei Aesch. Prom. 557 ἰότητι γάμων = wegen der Hochzeit. – Sonst findet sich nur einmal der acc., διʼ ἐμὴν ἰότητα, Il. 15.41.
Bei Hesych. wird es βουλήσει, αἰτίᾳ, ὀργῇ, χάριτι erkl.

ἰότης

-ητος, ἡ.

• • 1

    Will, ordinance, determination, working to an end: μὴ διʼ ἐμὴν ἰότητα . . . (it is not my doing that . . .) Il. 15.41. Cf. Il. 5.874, Il. 18.396, Il. 19.9: Od. 7.214 = Od. 14.198, Od. 11.341, 384, Od. 12.190 = Od. 17.119, Od. 16.232.

  • 2

    App., will, wish, desire: οὐ μῶλος ἐτύχθη μνηστήρων ἰότητι (did not turn out as they wished) Od. 18.234 (though they are represented as impartial).

ἰότης , ητος: will, mostly θεῶν ἰότητι, Od. 7.214, etc.; μνηστήρων ἰότητι, ‘according to their wish,’ Od. 18.234.

ἰότης, ητος,

• • Iwill, desire, θεῶν ἰότητι by the will or hest of the gods, Hom.
  • II= ἕκατι II, for the sake of, ἰότᾱτι γάμων Aesch. deriv. uncertain