ὀξυκώκυτος
ὀξυκώκυτος, wailed with shrill cries
ὀξῠ-κώκῡτος, ον,
- wailed with shrill cries, πάθος S. Ant. 1316.
ὀξυ·κώκυτος, ος, ον [ῠῡ] qui provoque des cris aigus, Soph. Ant. 131.
Étym. ὀ. κωκύω.
ὀξυκώκυτος, [ῡ], scharf, hell bejammert, beklagt, πάθος, Soph. Ant. 1300.
ὀξυκώκυτος
ὀξῠ-κώκῡτος, ον,
κωκύω
- wailed with shrill cries, Soph.