ὀξύχολος
ὀξύχολος, quick to anger
ὀξῠ-χολος, ον,
- quick to anger, Sol. 13.26, S. Ant. 955 (v.l. for ὀξυχόλως), AP 9.127; τὸ ὀ. Luc. Fug. 19.
ὀξύ·χολος, ος, ον [ῠ] irascible (propr. qui a la bile prompte) Sol. (Stob. Fl. 9, 25, 26) ; Soph. Ant. 955 ; Anth. 9, 127 ; τὸ ὀξ. Luc. Fug. 19, irascibilité.
Étym. ὀ. χολή.
ὀξύχολος, scharfgallig, jähzornig ; Luc. D.D. 24.2 ; Ep.adesp. 404 (IX.127) u. sonst.
• Adv ., Soph. ζεύχθη δʼ ὀξυχόλως παῖς ὁ Δρύαντος, Ant. 945.
• Adv ., Soph. ζεύχθη δʼ ὀξυχόλως παῖς ὁ Δρύαντος, Ant. 945.
ὀξύχολος
ὀξύ-χολος, ον,
- quick to anger, Solon., Soph.