ὀπιπευτήρ
ὀπιπευτήρ, starer, gaper
ὀπῑπ-ευτήρ, ῆρος, ὁ,
- starer, gaper, Nonn. D. 37.270, etc.; also, = παρθενοπίπης, ib. 7.193, Man. 6.584.
ὀπιπευτήρ, ῆρος (ὁ) [ῑ] qui observe curieusement, indiscret, Nonn. D. 7, 193 ; Man. 6, 584.
Étym. ὀπιπεύω.
ὀπιπευτήρ, [ῑ], ῆρος, ὁ, spätere Form für ὀπιπτευτήρ, Maneth. 6.584.