ὁρκαπάτης
ὁρκαπάτης, an oath-breaker
ὁρκᾰπάτης [πᾰ], ου, ὁ,
- oath-breaker, AP 5.249 (Paul.Sil.), Phot., Suid.: as Adj., Nonn. D. 48.544.
ὁρκ·απάτης, ου [ᾰᾰ] adj. m. qui viole son serment, parjure, Anth. 5, 250.
Étym. ὅρκος, ἀπατάω.
ὁρκαπάτης, ὁ, der mit einem Eide Betrügende, betrüglich Schwörende, Paul.Sil. 5 (V.250).
ὁρκαπάτης
ὁρκ-ᾰπάτης, ου, ὁ,
ἀπατάω
- an oath-breaker, Anth.