ὑπεικάθω
*ὑπ·εικάθω, poét. ὑποεικάθω (seul. prés. opt. 1 sg. ὑπεικάθοιμι, Soph. El. 361, part. épq. ὑπεικαθέων, Opp. H. 5, 500 ; impf. 3 sg. ὑπείκαθε, A. Rh. 2, 590, ou ὑποείκαθε, Orph. Arg. 709) c. ὑπείκω ou plus vraisembl. ao. poét. de ὑπείκω ||
➳ Impf. 3 pl. ὑπείκαθον, A. Rh. 4, 339.
ὑπεικάθω, = ὑπείκω, wohl nur als aor. zu betrachten ; ἐγὼ μὲν οὖν οὐκ ἂν τούτοις ὑπεικάθοιμι Soph. El. 353 ; so auch Plat. Apol. 32a nach den bessern mss. für ὑπείκοιμι zu lesen ; Opp. Hal. 5.500 steht auch ὑπεικαθέων.