ὑψίκερως
ὑψίκερως, high-horned
ὑψῐ-κερως, ων, gen. ω, (κέρας)
- high-horned, ἔλαφος Od. 10.158; ὑψίκερω . . φάσμα ταύρου S. Tr. 507 (lyr.): metaplast. acc., ὑψικέρᾱτα πέτραν a high-peaked rock, Pi. Fr. 325: acc. fem., ὑψικέραν βοῦν B. 15.22.
ὑψί·κερως, ως, ων, gén. ω [ῐ] aux hautes cornes, Od. 10, 158 ; Soph. Tr. 507.
Étym. ὕ. κέρας.
ὑψίκερως, ων, gen. ω, hoch gehörnt ; ἔλαφος, mit hohem Geweih, Od. 10.158 ; ταῦρος Soph. Trach. 506 ; Archipp. bei Ath. 656b.
ὑψίκερως
[ὕψι + κέρας.]
High-horned : ὑψίκερων ἔλαφον Od. 10.158.
For Pindar, see also: ὑψίκερας
ὑψίκερως (κέρας): with lofty antlers, Od. 10.158†.
ὑψίκερως
ὑψί-κερως, ων,
κέρας
- high-horned, Od., Soph.: —also metapl. acc. ἱψικέρᾱτα πέτραν a high-peaked rock, Pind. ap. Ar.