ῥέγκω
ῥέγκω, to snore
ῥέγκ-ω,
- snore, A. Eu. 53, Eup. 267, Ar. Nu. 5, al.; of horses, snort, E. Rh. 785; of a dolphin asleep, Arist. HA 537b3, 566b15:—in Ar. Eq. 115 also in Med. ῥέγκεται, but (as Sch. observes) only to balance πέρδεται; but cf. ll. cc. infr.—The form ῥέγχω occurs in Hp. Aph. 6.51, Arist. ll. cc., Men. Mon. 711, Herod. 8.2, LXX Jn. 1.5, 6, Orph. Fr. 148: Med., τῆς πλευρᾶς ῥέγχομαι I am wheezing from my lung, POxy. 1414.26 (iii A.D.), cf. AP 11.343.
ῥέγκω (f. ῥέγξω, ao. ἔρρεγξα, pf. inus.)
1 ronfler, Eschl. Eum. 53 ; Ar. Nub. 5, etc. ||
2 souffler avec force, en parl. d’un cheval, Eur. Rhes. 785 ; d’un dauphin, Arstt. H.A. 4, 10, 11 (sous la forme ῥέγχω) ||
Moy. m. sign. Ar. Eq. 115.
ῥέγκω, schnarchen ; ῥέγκουσι δʼ οὐ πλαστοῖσι φυσιάμασιν, Aesch. Eum. 53 ; Ar. Nub. 5, 11 u. öfter, auch med., Eq. 115 ; von Pferden, schnauben, θυμὸν ἐξ ἀντηρίδων ἔρεγκον, Eur. Rhes. 785 ; Sp., wie Luc. Cont. 1 u. öfter ; nach den alten Gramm. altattische Form für ῥέγχω (s. unten). Es ist ein Onomatopoeetikon.
ῥέγκω,
- to snore, Lat. sterto, Aesch., Ar.; of horses, to snort, Eur. Formed from the sound.