αὐτόκριτος
αὐτόκριτος, self-interpreted
αὐτό-κρῐτος, ον, (κρίνω)
- self-interpreted, κρίσεις ὀνείρων Artem. 4.72.
interpretado por sí mismo
κρίσεις ὀνείρων
αὐτό·κριτος, ος, ον [ῐ] qui s’interprète de soi-même, en parl. d’un songe, Artém. 4, 72.
Étym. αὐ. κρίνω.
αὐτόκριτος, selbst gerichtet, Artemid. 4.72.