βηχίας
βηχίας, ου (ὁ) s. e. φθόγγος, voix enrouée, Nicom. Harm. 11, p. 256, l. 3 Jan, p. 20 M.
Étym. βήξ.
βηχίας, ὁ, sc. φθόγγος, eine hustenartige, grobheisere Stimme, Nicom.Ger. Harm. p. 35, dem κοκκυσμός entgeggstzt, nur acc. βηχίαν u. βηχίας ; der nom. zweifelhaft.