βητάρμων
βητάρμων, a dancer
βητάρμων, ονος, ὁ,
- dancer, in pl., Od. 8.250, 383, Man. 2.335:—later, as Adj., καπνός Nonn. D. 36.297; κάπρος ib. 22.44. (βαίνω, ἀραρίσκω.)
1 danzarín
Φαιήκων βητάρμονες ὅσσοι ἄριστοι
ὀρχηθμοῦ βητάρμονας ἴδριας
2 adj. que danza
καπνός
κάπρος
ἰχθύες
•Comp. cuyo primer término sería *βητος, *βητη o quizá *βητ- de la r. *gu̯eH2- / *gu̯H2- ‘ir’. El segundo término estaría rel. c. ἀραρίσκω, ἁρμονία qq.u.
βητάρμων, ονος (ὁ)
1 qui va en cadence, danseur, Od. 8, 250, 383 ; Man. 6, 507 ||
2 adj. cadencé, rythmé, Nonn. D. 33, 87 (Cf. le préc.)
βητάρμων, ονος, ὁ, Tänzer, Hom. zweimal, βητάρμονες ὅσσοι ἄριστοι Od. 8.250, βητάρμονας εἶναι ἀρίστους 8.383 ; sp.D.; adj., παλμός Nonn. D. 33.87 ; ὀρχηθμός Man. 2.335.
βητάρμων
-ονος, ὁ
[app. βη-, βαίνω + ἁρμ-, ἁρμόζω. One who goes in measure.]
A dancer Od. 8.250, 383.
βητάρμων , ονος (βαίνω, root ἀρ): dancer, pl., Od. 8.250 and 383.
βητάρμων
Perh. from βαίνω ἀρμός.
- a dancer, Od.