διαμασάομαι

I

1 masticar c. ac. ἀνθέρικον Hp.Coac.491, σκόροδα Ar.Th.494, cf. Apolloph.5, τὰ ξύλα Arist.HA 612^a1, τὰ ὀσμώδη Thphr.CP 6.9.1, φύλλον Thphr.HP 9.4.7, τὴν ῥίζαν Luc.Alex.12, τὴν σκίλλαν EM l.c., en v. pas. ὁ κύαμος διαμασώμενος Arist.Pr.890^a25, cf. Gp.12.33, τὸ τῆς θρίδακος σπέρμα διαμασηθέν Aët.5.123, σκληρὰ καὶ στερεὰ ἐδέσματα Steph.in Hp.Aph.2.292.24

• fig. τὴν ... γλῶτταν διαμασῶμαι me muerdo la lengua, me contengo Alciphr.3.21.2

• c. gen. τῆς ἁλμυριζούσης ... γῆς διαμασησάμενος Arist.HA 613^a3.

2 peyor. comer vorazmente μὴ διαμασῶ LXX Si.31.16.

3 masticar, desmenuzar fig. pensar con mucha reflexión λόγους Leont.Byz.M.86.1293C.

II fig. burlarse, mofarse τὴν σπουδὴν τοῦ Γοργίου Philostr.VS 483.

masticar

λα]βὼν σου τὸν ἔσχατον ψωμὸν δ[είκ]ν[υε τῷ] λύχνῳ καὶ δεικνύων λέγε καὶ εἴπας διαμάσ[η]σαι καὶ πίε ἐπάνω οἶνον
toma el último bocado, muéstralo a la lámpara y al mostrarlo habla y después de hablar mastícalo y bebe vino encima (para una petición de sueños) P XXIIb 33