διαχλευάζω
διαχλευάζω, joke, jeer, deceive
Could not find διαχλευαζόντων in Logeion dictionaries.
διαχλευαζόντων present active participle masculine genitive plural, present active participle neuter genitive plural, present active imperative 3rd plural of διαχλευάζω
διαχλευάζω, strengthd. for χλευάζω, c. acc., D. 50.49, Pl. Ax. 364b: abs., Plb. 30.22.12.
- 2 deceive, τοὺς ὠνουμένους Gp. 7.7.5.
1 burlarse de, mofarse de c. ac. de pers.
τοὺς μορμολυττομένους τὸν θάνατον
τὸν λόγον
• abs. Act.Ap.2.13, Origenes Cels.4.38, Sch.Ar.Nu.449c
• fig.
ἡ τύχη διαχλευάζει τὰ ἀνθρώπεια
2 engañar
τοὺς ὠνουμένους
δια·χλευάζω :
1 se railler de, acc. Plat. Ax. 364b ; Dém. 1221, 26 ; abs. Pol. 30, 13, 12 ||
2 se moquer de, duper, acc. Geop. 7, 7, 5.
διαχλευάζω, = χλευάζω, τινά, Dem. 50.49 ; Pol. 17.4.4, öfter ; Ath. XV.694e.
Strong
*
to scoff, mock:
(a) c. acc;
(b) absol., Ac 2:13.†
διαχλευάζω
strengthd. for χλευάζω Dem.