διάχλωρος
διάχλωρος, of translucent green
διάχλωρος, ον,
- of translucent green, λίθος Ph.Byz. Mir. 2.3, dub. in Gal. 18(1).495; of a garment, CPR 24.6 (ii A.D.).
verde, de color verde o verdoso
(ῥάβδοι)
ὁ καλούμενος αἱματίτης λίθος
ἡ δὲ ὄψις αὐτῆς ὅλη λαμπρὰ δ.
διά·χλωρος, ος, ον, mêlé de jaune, Phil. paradox. VII mir. p. 7.
Étym. διά, χλωρός.
διάχλωρος, dazwischen grüngelb, so gestreift, Philo.