δυσανασχετέω
δυσανασχετέω, to bear ill
Could not find δυσανασχετοῦσιν in Logeion dictionaries.
δυσανασχετοῦσιν present active participle masculine dative plural, present active participle neuter dative plural, present active indicative 3rd plural of δυσανασχετέω
- bear ill, Th. 7.71; to be greatly vexed, ἐπί τινι, πρός τι, Plu. Cam. 35, Plb. 16.12.5; περί τινος Phalar. Ep. 37; τοῖς γενομένοις J. AJ 13.16.2: abs., Eus.Mynd. 59, Aët. 8.44.
I soportar mal
τὰ γιγνόμενα
τὴν τριβήν
II intr.
1 pasarlo mal
δυσανασχετεῖ καὶ ξενοπαθεῖ
del alma
• ref. a un enfermo sufrir, sentirse mal
χρόνον ... ἐφ' ὅσον ὁ πάσχων μὴ δυσανασχετῇ
2 c. rég. prep. enojarse
πρὸς τὰς τοιαύτας ἀποφάσεις τῶν ἱστοριογράφων
πρὸς τὴν ἀνατριβήν
περὶ μοίρας ἢ θανάτου
ἐπὶ τῇ βλάβῃ
ἐπὶ τοῖς γεγενημένοις
• tb. c. dat.
τοῖς γινομένοις
• abs. contenerse con dificultad
δυσανασχετήσαντες ἐμέλλησαν αὐτὸν ἀνελεῖν
- to bear ill, Lat. aegre ferre, Thuc.: to be greatly vexed, ἐπί τινι Plut. from δυσανάσχετος