δυσάνιος
δυσάνιος, soon vexed, ill to please
δῠσ-άνῐος [ᾰ], ον, (ἀνία)
- soon vexed, ill to please, Antipho Soph. 89, Critias Fr. 42 D., Men. 803 (but better -ήνιον (q.v.)); opp. εὔθυμος, Arist. Phgn. 805b6; vexed, annoyed, in Comp. -ιώτερος Phld. Acad.Ind. p.50 M.
I
1 descontentadizo, siempre disgustado
δ. ὅστις ἐπὶ τοῖς σμικροῖς ἀνιᾶται
φύσει γυνὴ δυσάνιόν ἐστι
op. εὔθυμος
2 medic. abatido, deprimido
γυνὴ δ. ἐκ λύπης
• gener., de abstr. lánguido, marchito
κάλλος ... ἔξωρον καὶ δ.
II adv. -ως irasciblemente Critias B 42 (var.).
δυσ·άνιος, ος, ον [ῠᾰῐ] mécontent de tout, chagrin, morose, Hpc. 1108 ; Mén. 4, 290 Meineke.
Étym. δ. ἀνία.
δυσάνιος, schwer betrübt, niedergeschlagen, Hippocr.; bei Arist. Physiogn. 1 dem εὔθυμος entgegengesetzt ; Antiph. bei Harp., = ὁ ἐπὶ παντὶ ἀνιώμενος, κἂν μικρὸν ᾖ.