δυσκλεής
δυσκλεής, infamous, shameful
Could not find δυσκλεεῖς in Logeion dictionaries.
δυσκλεεῖς masculine accusative plural, feminine accusative plural, masculine nominative plural, masculine vocative plural, feminine nominative plural, feminine vocative plural of δυσκλεής
- inglorious, Il. 9.22 (poet. acc. δυσκλέᾰ for δυσκλεέα); infamous, shameful, of persons and things, δ. θέα A. Pr. 243; δυσκλεεστάτῳ μόρῳ Id. Pers. 444; πρῶτον μὲν οὐκ οὖσʼ ἄδικός εἰμι δυσκλεής E. Hel. 270. cf. X. Cyr. 3.3.53, LXX 3 Ma. 3.23 (Sup.). Adv. -εῶς S. El. 1006, E. Hel. 993 codd., Plu. Superst. 2.169a.
I
1 de pers. o colect. desprovisto de gloria
καί με κελεύει δυσκλέα Ἄργος ἱκέσθαι
y me ordena volver a Argos desprovisto de gloriaδ. τ' ἀπώλετο
de Edipo
• mal afamado, infame
οὐκ οὖσ' ἄδικος, εἰμὶ δ.
γένος θυγατέρων δ. τ' ἀν' Ἑλλάδα
οἱ δυσκλεεῖς op. οἱ εὐκλεεῖς
νᾶμα κόμιζε δ.
αἰνόγαμοι καὶ δυσκλέες
2 de abstr. y cosas deshonroso, que causa deshonra
τὸ δ' ἔργον ᾔδη τὴν νόσον τε δυσκλεᾶ
sabía que el acto (e.e. el suicidio) y la enfermedad (e.e. el amor por Hipólito) eran deshonrososμετὰ τῆς δυσκλεεστάτης ἐμβιώσεως ... ἡμᾶς καταστρέψαι τὰ πράγματα
• infame
τεθνᾶσιν ... δυσκλεεστάτῳ πότμῳ
Ζηνὶ δ. θέα
ὄνομα δ.
συνάπτων δυσκλέα λέκτρα
II adv. -ῶς deshonrosamente
δ. θανεῖν
δ. γὰρ οὐ κτενεῖς
• Adv., δυσκλεῶς , Tragg. u. Plut.
[δυσ- 1 + κλέος.]
Acc. δυσκλέα (for δυσκλεέα).
With smirched fame Il. 2.115 = Il. 9.22.
- infamous, shameful, Il., Aesch., Xen. adv. -εῶς, Soph., Eur.