δυσπαράδεκτος
δυσπαράδεκτος, hard to admit
δυσπαρά-δεκτος, ον,
- hard to admit or believe, S.E. M. 9.42, Alex.Aphr. in Sens. 18.18.
- II Act., hardly admitting, Sor. 2.62. Adv., metaph., δυσπαραδέκτως ἔχειν to be sceptical, Plb. 12.4.7.
I
1 difícil de admitir o creer
τὸ δὲ ... παντελῶς ἐστι δυσπαράδεκτον
ἴσως δ' ἐκεῖνο δυσπαράδεκτόν τισι δόξει
κατεπαγγέλλει μοι ξένα τε ὁμοῦ καὶ δυσπαράδεκτα
2 que admite con dificultad
οἱ ἀκουστικοὶ πόροι
ἡ δυσπιστία ἕξις δ. πίστεως
II adv. -ως con escepticismo fig.
δ. ἔχειν
ser escéptico
δυσ·παράδεκτος, ος, ον [ᾰᾰ]
1 act. qui admet difficilement, gén. Clém. Str. 2, 444 ||
2 difficile à admettre, Bas. 1, 212.
Étym. δ. παραδέχομαι.
δυσπαράδεκτος, 1) schwer annehmend, πίστεως Cl.Alex. strom. 2 p. 444;
• Adv., -κτως ἔχειν καὶ θαυμάζειν Pol. 12.4.7, schwer glauben wollen.
2) Pass., schwer anzunehmen, K.S.
• Adv., -κτως ἔχειν καὶ θαυμάζειν Pol. 12.4.7, schwer glauben wollen.
2) Pass., schwer anzunehmen, K.S.