δυσπαρηγόρητος
δυσπαρηγόρητος, inconsolable
δυσπαρηγόρητος, ον,
- = sq., ἐπιθυμία J. AJ 16.7.4.
- II inconsolable, Plu. Adul. 2.74e; admitting no consolation, συμφορά Phalar. Ep. 144.1; hard to soothe, ἄλγημα Herod.Med. ap. Aët. 9.2.
difícil de calmar, de aplacar ref. sentimientos fuertes,
χαλεπαὶ ζηλοτυπίαι καὶ δυσπαρηγόρητοι φιλονεικίαι
fuertes envidias y rivalidades enconadas
• para el que es difícil hallar consuelo, difícil de aliviar
πένθος
συμφορὰ δ. καὶ βαρυτέρα ἢ ὥστε λόγοις ἐπικουφισθῆναι
ἄλγημα
• de pers. inconsolable
δυσπαρηγόρητοι καὶ βαρυπενθεῖς
δυσ·παρηγόρητος, ος, ον [ᾰ] difficile à consoler, inconsolable, Cic. Fam. 4, 3 ; Plut. M. 74e ; Jos. A.J. 16, 7, 4.
Étym. δ. παρηγορέω.
δυσπαρηγόρητος, schwer zu trösten ; Cic. Fam. 4.3 ; καὶ δυσανάκλητος Plut. ad. et amic. discr. 52.