Δύσπαρις
Δύσπαρις, unhappy Paris, ill-starred Paris
Δύσπᾰρις, ιδος, ὁ,
- unhappy Paris, Paris of ill omen, Il. 3.39, 13.769, Luc. DMort. 27[19].1.
Paris maldito, funesto Paris apelativo del héroe troyano
Δύσπαρι ... γυναιμανές
Δ. Αἰνόπαρις κακὸν Ἑλλάδι βωτιανείρᾳ
Δύσ·παρις, gén. ιδος, voc. ι [ᾰῐδ] malheureux ou funeste Pâris, Il. 3, 39 ; 13, 769 ; Arstd. t. 2, 255.
Étym. δ. Πάρις, cf. Αἰνόπαρις, Δυσελένη.
Δύσπαρις, ιδος, Unglücks-Paris, Homer zweimal, Il. 3.39, 13.769 Δύσπαρι, εἶδος ἄριστε, γυναιμανές, ἠπεροπευτά, Apoll. Lex.Hom. p. 60.31 Δύσπαρι· δυσώνυμε, κακῶς παρωνομασμένε. Vgl. Κακοΐλιος und Ἄιρος. – Alcman bei Scholl. Il. 3.39 u. bei Eust. p. 379.38 (Bergk PLG ed. 2 p. 642 frgm. 31) Δύσπαρις, αἰνόπαρις, κακὸν Ἑλλάδι βωτιανείρῃ. – Luc. Mort.D. 19.
Δύσπαρις
- See Lexicon.
Δύσπαρις
[δυσ- 1 + Πάρις.]
In voc. δύσπαρι, Paris, thou wretch Il. 3.39 = Il. 13.769.
Δύσπαρις : hateful Paris, voc., Il. 3.39 and Il. 13.769.
Δύσπαρις
Δύσ-παρις, ιδος
- unhappy Paris, ill-starred Paris, Il.; cf. Δυσελένα.