δυσπαραμύθητος
δυσπαραμύθητος, hard to appease
Could not find δυσπαραμύθητον in Logeion dictionaries.
δυσπαραμύθητον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of δυσπαραμύθητος
δυσπαρα-μύθητος [μῡ], ον,
- hard to appease, Pl. Ti. 69d, Plu. Mar. 45.
- II admitting no consolation, συμφορά, πάθος, J. AJ 2.9.2, Poll. 3.101.
1 difícil de apaciguar
θυμός
ἔρως
• difícil de mitigar
ὀδύνη
2 que no admite consuelo, inconsolable
συμφορά
πένθος
πάθος
δυσ·παραμύθητος, ος, ον [ᾰᾰῡ] difficile à calmer (par des exhortations) Plat. Tim. 69d ; Plut. Mar. 45.
Étym. δ. παραμυθέομαι.
δυσπαραμύθητος, schwer zu trösten, Plat. Tim. 69d ; schwer zu beruhigen, zu stillen, ἔρως Plut. Mar. 45 ; πάθος Poll. 3.101.
δυσπαραμύθητος
δυσ-παραμύθητος, ον
- hard to appease, Plut.