δύσθραυστος
δύσθραυστος, hard to break
δύσ-θραυστος, ον,
- hard to break, Dsc. 4.154, Gal. UP 11.17.
difícil de romper o partir
• difícil de triturar
φρυγεῖσα κριθή
ὅταν ὦσι χονδροὶ καὶ δύσθραυστοι (αἱ ἅλες)
σκωρία μολύβδου
(λίθοι)
δύσ·θραυστος, ος, ον, difficile à briser, Diosc. 4, 143, 146 ; Gal. 6, 318.
Étym. δ. θραύω.
δύσθραυστος, = δύσθλαστος, Diosc.