δύσθεος
δύσθεος, godless, ungodly
δύσ-θεος, ον,
- godless, ungodly, A. Ag. 1590, Ch. 46 (lyr.); ὦ δ. μίσημα S. El. 289.
- 2 miserable, wretched, μισθὸς εὐσεβίης AJA 17.170 (Cyrene, written δύσθιον).
impío
πατήρ
γυνά
ἐκβολαί
φρόνημα
μίσημα
δύσ·θεος, ος, ον, impie, Eschl. Ag. 1590 ; Ch. 46, 191 ; Suppl. 422 ; Soph. El. 289.
Étym. δ. θεός.
δύσθεος, gottlos, Aesch. Ch. 46 u. öfter ; gottverhaßt, μίσημα, Soph. El. 281.
δύσθεος
δύσ-θεος, ον
- godless, ungodly, Aesch.; hateful to the gods, Soph.