εὐδιάλλακτος
εὐδιάλλακτος, easy to reconcile, placable
Could not find εὐδιάλλακτον in Logeion dictionaries.
εὐδιάλλακτον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of εὐδιάλλακτος
εὐδιάλλακτος, ον,
- easy to reconcile, placable, D.H. 4.38, Plu. Alex. fort. 2.332d. Adv. -τως Id. Caes. 54, M.Ant. 1.7 (v.l. εὐαναδιδάκτως codd. Suid.).
εὐ·διάλλακτος, ος, ον, facile à réconcilier, qui se laisse fléchir, DH. 4, 38 ; Plut. M. 332c, 337c.
Étym. εὖ, διαλλάσσω.
εὐδιάλλακτος, leicht zu versöhnen, versöhnlich, Dion.Hal. 4.38 ; Plut. u. a.Sp.
• Adv., εὐδιαλλάκτως καὶ πρᾴως ἔχειν Plut. Caes. 54.
• Adv., εὐδιαλλάκτως καὶ πρᾴως ἔχειν Plut. Caes. 54.
εὐδιάλλακτος, ον
- easy to reconcile, placable: adv. -τως, Plut.