εὐδίδακτος
εὐδίδακτος, docile
εὐδίδακτος [ῐ], ον,
- docile, D.S. 2.29.
εὐ·δίδακτος, ος, ον [ῐ] facile à instruire, docile, DS. 2, 29.
Étym. εὖ, διδάσκω.
εὐδίδακτος, leicht zu belehren, gelehrig ; DS. 2.29 ; Poll. 9.161.