εὔγλωσσος
εὔγλωσσος, good of tongue, eloquent
εὔγλωσσ-ος, Att. εὐγλωττος, ον, Cret. εὔγλωθος GDI 5112 (Phaestos, iii/ii B.C.):—
- good of tongue, eloquent, A. Supp. 775: τὸ Νεστόρειον εὔ. μέλος E. Fr. 899.1; glib of tongue, voluble, Ar. Nu. 445 (anap.).
- 2 sweet-sounding, of the Attic dialect, AP 9.188, cf. Gal. 8.586; τὸ εὔ. that which is pleasant to the ear, D.H. Comp. 1.
- 3 = εὔφημος, GDI l.c.
- II Act., loosing the tongue, making eloquent, οἶνος AP 9.403 (Maec.).
εὔ·γλωσσος, att. εὔ·γλωττος, ος, ον :
I intr.
1 qui parle bien, disert, éloquent, Eschl. Suppl. 775 ; Eur. fr. 891 ; τὸ εὔγλ. DH. Comp. 1, beau langage ; en mauv. part, qui a la langue bien pendue, Ar. Nub. 445 ||
2 qui résonne doucement, en parl. de la langue attique, Anth. 9, 188 ||
II tr. qui rend disert, Anth. 9, 403.
Étym. εὖ, γλῶσσα, att. γλῶττα.
εὔγλωσσος, att. εὔγλωττος, zungenfertig, im bösen Sinne, Zungendrescher, Ar. Nub. 445 ; im guten Sinne, wohlredend, Aesch. ἡβῶντα δʼ εὐγλώσσῳ φρενί, Suppl. 756 ; τὸ Νεστόρειον εὔγλωσσον μέλος Eur. bei Ath. XV.665a ; τὸ εὔγλωσσον, die Wohlredenheit, Dion.Hal. – Aber οἶνος, Qu.Maec. 11 (IX.403), entweder auch der mit angenehmem Klang in die Fässer fällt, oder der die Zunge löst u. redselig macht.
εὔγλωσσος
- Igood of tongue, eloquent, Aesch.: glib of tongue, voluble, Ar.
- 2sweet sounding, Anth.
- IIact. loosing the tongue, making eloquent, Anth.