θεμιτός
θεμιτός, allowed by the laws of God and men, righteous
Could not find θεμιτῶν in Logeion dictionaries.
θεμιτῶν feminine genitive plural, masculine genitive plural, neuter genitive plural of θεμιτός
θεμῐτ-ός, ή, όν, (θέμις)
- allowed by the laws of God and men, righteous, οὐ θεμιτόν [ἐστι],= οὐ θέμις, c. inf., οὐ θ. οἱ ἔφασκε πίνειν οἶνον h.Cer. 207, cf. Pi. P. 9.42, S. OT 993, OC 1758 (anap.), E. Or. 97, Theoc. 5.136, etc.: in Prose, Hdt. 3.37, 5.72, Pl. Ap. 30d, IG 2.1059.16, 14.1390; μηδὲ θεμιτὸν . . μηδʼ ὅσιον D. 21.148: in pl., τὰ μὴ θεμίτʼ ἦν [ἰδεῖν] dub. l. in Call. Lav.Pall. 78. Adv. -τῶς Phot., Suid.
θεμιτός, ή, όν [ῐ] réglé par les lois divines ou humaines, Hh. Cer. 207 ; d’ord. au neutre avec la nég. : οὐ θεμιτόν (ἐστι) Pd. P. 9, 75 ; Soph. O.R. 993, O.C. 1758 ; Hdt. 3, 37, etc. ; Plat. Ap. 30d, etc. il n’est pas permis par les lois, avec l’inf. ; μηδὲ θεμιτὸν μηδὲ ὅσιον, Dém. 562, 20, chose qui n’est permise ni par la loi humaine ni par la loi divine ; rar. sans nég. : εἰ θεμιτὸν εἰπεῖν, Sext. s’il est permis de dire ||
➳ θεμιτόν, CIA. 2, 1059, 16 (321 av. J.-C.) v. Meisterh. p. 70, 18.
Étym. θέμις.
θεμιτός, = θεμιστός, gew. mit der Negation, οὐ θεμιτόν, Pind. P. 9.43 ; ἀλλʼ οὐ θεμιτὸν γὰρ κεῖσε μολεῖν Soph. O.C. 1755 ; ἦ ῥητόν ; ἢ οὐ θεμιτὸν ἄλλον εἰδέναι ; O.R. 993, wo des Verses wegen θεμιστόν geändert wird ; σοὶ δʼ οὐχὶ θεμιτὸν πρὸς φίλον στείχειν τάφον Eur. Or. 97 ; Phoen. 615 ; οὗ δῆτʼ ἀνδράσιν οὐ θεμιτὸν εἰσορᾶν ὄργια σεμνὰ θεαῖν Ar. Th. 1150 ; auch in Prosa, gew. mit der Negation, Plat. Phaedr. 256d, Gorg. 497c, Phaed. 61c, u. einzeln bei Sp., οὐ θεμιτὸν εἶναι χωλὸν γενέσθαι βασιλέα Plut. Agesil. 3 ; οὔτε ὅσιον οὔτε θεμιτόν Dion.Hal. 9.13 ; εἰ θεμιτὸν εἰπεῖν S.Emp. adv.gramm. 81.
• Adv ., VLL.
• Adv ., VLL.
θεμῐτός
- 1rightful “σέ (= Ἀπόλλωνα), τὸν οὐ θεμιτὸν ψεύδει θιγεῖν” P. 9.42
θεμιτός
θεμῐτός, ή, όν
θέμις
- like θεμιστός, allowed by the laws of God and men, righteous, Hhymn.; οὐ θεμιτόν ἐστι, like οὐ θέμις, Pind., Hdt., Attic