θεμιστός
θεμιστ-ός, ή, όν,
- = θεμιτός, A. Th. 694 (lyr.). Adv. -τῶς cj. in Id. Ch. 645 (lyr.).
- II oracular, ὕμνοι Pi. Fr. 192; cf. θέμις III.1.
θεμιστός, ή, όν, c. θεμιτός, Pd. fr. 204 ; Eschl. Sept. 694 ||
➳ Dans les inscr. att. seul. θεμιτός (v. ce mot).
Étym. vb. de θεμίζω.
θεμιστός, eigtl. nach altem Brauch erlaubt, gesetzmäßig, durch Gesetz u. Sitte gestattet ; Pind. frg. 204 ; αἵματος οὐ θεμιστοῦ Aesch. Spt. 678 ; adv., Διὸς σέβας παρεκβάντες οὐ θεμιστῶς Ch. 635. Vgl. θεμιτός.
θεμιστός
- 1oracular n. pl. pro subs. Δελφοὶ θεμιστῶν μάντιες Ἀπολλωνίδαι (ὕμνων post θεμίστων del. Heyne: θεμίτων coni. Turyn) fr. 192.
θεμιστός, ή, όν
= θεμιτός, Aesch.:—adv. -τῶς, Aesch.