κακοδαιμονέω
κακοδαιμονέω, to be unfortunate
Could not find κακοδαιμονῇ in Logeion dictionaries.
κακοδαιμονῇ present middle-passive subjunctive 2nd singular, present middle-passive indicative 2nd singular, present active subjunctive 3rd singular of κακοδαιμονέω
κᾰκοδαιμον-έω,
- to be unfortunate, unhappy, X. Hier. 2.4, Epicur. Fr. 485, Phld. Vit. p.34 J., J. BJ 1.22.1, Plu. Profect. 2.76a, Arr. Epict. 1.25.13.
- II Astrol., occupy the region of κακὸς δαίμων, Doroth. ap. Heph.Astr. 3.9, Ptol. Tetr. 195, Cat.Cod.Astr. 8(4).130.
κακοδαιμονέω-ῶ [ᾰ] être malheureux, Xén. Hier. 2, 4 ; Plut. M. 76a, etc.
Étym. κακοδαίμων.
κακοδαιμονέω, 1) = κακοδαιμονάω, von Phryn. p. 79 (vgl. Lobeck) als minder gut attisch verworfen ; κακοδαιμονοῦσι γὰρ ἄνθρωποι καὶ ὑπερβάλλουσιν ἀνοίᾳ Dem. 8.16, wo aber wohl κακοδαιμονῶσι zu ändern ist ; Plut. Luc. 4.
2) ein κακοδαίμων, unglücklich sein, Xen. Hier. 2.4 u. Sp., wie Plut. prof. virt. sent. p. 242.
2) ein κακοδαίμων, unglücklich sein, Xen. Hier. 2.4 u. Sp., wie Plut. prof. virt. sent. p. 242.
κακοδαιμονέω
κᾰκοδαιμονέω,
- to be unfortunate, Xen.