κακογείτων

κᾰκο-γείτων, ον, gen. ονος,

• a bad neighbour, Call. Cer. 118.
• • • 2 οὐδέ τινʼ ἐγχώρων κακογείτονα neighbour to his misery, S. Ph. 692 (lyr.).

κακογείτων, ονος, ὁ, Unglücksgefährte ; Soph. Phil. 689 οὐδέ τινʼ ἐγχώρων κακογείτονα παρʼ ᾧ στόνον ἀποκλαύσειεν, keinen Gefährten des Unglücks, od. mit στόνος verbunden, das Geseufz über das Unglück, das wieder ein unangenehmer Genosse ist, vgl. Lobeck Phryn. 601 ; κακογείτονες ἐχθροί Callim. Cer. 118.

κακογείτων κᾰκογείτων, ονος,

• a bad neighbour or a neighbour to his misery, Soph.