καταιγίζω
καταιγίζω, to rush down like a storm
Could not find καταιγίζοντα in Logeion dictionaries.
καταιγίζοντα present active participle neuter nominative plural, present active participle neuter vocative plural, present active participle neuter accusative plural, present active participle masculine accusative singular of καταιγίζω
καταιγ-ίζω,
- rush down like a storm, πρὶν καταιγίσαι πνοὰς Ἄρεως A. Th. 63, cf. Str. 16.4.5, J. AJ 3.5.2, Hld. 1.22; στρόμβος καταιγίζων a rushing roaring sound, A. Fr. 195; ἐκνεφίας καταιγίσας ἐς τὴν ἀγοράν Alex. 46.5; εἰς τοὔψον Id. 247.3; of the sea, AP 10.16.9 (Theaet.): metaph., of pain and sickness, Hp. Morb. 3.7, 16; of love, AP 12.88; of rumour, Ach.Tat. 6.10; of drunken frenzy, τὴν καταιγίζουσαν ἐκ μέθης ζάλην Com.Adesp. 1227.
- 2 Pass., to be visited by storms, of places, τοῖς βορέαις Str. 7.4.3, cf. 9.3.15: metaph., ὁλκὰς θορύβοις -ομένη Hld. 5.24; also, of the sea, ὅταν ὑπʼ ἀνέμου -ίζηται ὁ πόντος Gal. 6.709.
κατ·αιγίζω (f. att. -ιῶ) s’élancer avec impétuosité, en parl. du vent, de la tempête, de la mer, etc. Eschl. fr. 181 ; Plut. Syll. 38 ; εἴς τι, Alex. (Ath. 338e) sur qqe ch., contre qqe ch. ; fig. en parl. de maladies, de passions, Hpc. 498, 48, etc. ; Anth. 12, 88 ; au pass. être heurté violemment, être soulevé, bouleversé, Arét. p. 36, 38.
Étym. κ. αἰγίς.
καταιγίζω, herabstürmen, stürmisch darauflosfahren ; πρὶν καταιγίσαι πνοὰς Ἄρεος Aesch. Spt. 63 ; ἄνεμοι DS. 5.26 ; Plut. Sull. 38 ; καταιγίζουσα θάλασσα Theaet.Schol. 2 (X.16); Strab. IX.3.15 von einem Berge, καταιγίζει εἰς τὴν πόλιν ; ἡ παραλία τραχεῖα καὶ ὀρεινὴ καὶ καταιγίζουσα 7.4.3 ; übertr., Alexis bei Ath. VIII.338e ; ἔρωτες Ep.adesp. 10 (XII.88).
καταιγίζω
fut. Attic ιῶ
- to rush down like a storm, Aesch.:—generally, to be tempestuous, Anth.