κολούω

κολούω, Il. 20.370, E. Fr. 92, Pl. Lg. 731a: fut. -ούσω Plu. Alc. 34: aor. ἐκόλουσα Pl. Prt. 343c, Arist. Pol. 1274a8:—Pass., fut. -ουθήσομαι Gal. 9.529: aor. ἐκολούθην Th. 7.66, -ούσθην A. Pers. 1035 (lyr.): pf. κεκόλουμαι AP 7.234 (Phil.), Plu. Ages. 31, etc., -ουσμαι D.C. Fr. 57.23: (κόλος):—

• cut short, dock, curtail, [ἀστάχυας] Hdt. 5.92.ζʹ; στάχυν σπάθῃ κ. φασγάνου E. Fr. 373; prune, τὸν βότρυν Thphr. CP 2.15.5; [τὰ δένδρα] βελτίω κολουόμενά φασι γίγνεσθαι ib. 2, cf. IG 9(2).1109.81 (Coropa): c. gen., τὴν δʼ ἐκόλουσεν οὐρῆς docked her of her tail, Opp. H. 4.484.
• • II Hom. always metaph., τὸ μὲν τελέει, τὸ δὲ μεσσηγὺ κολούει part he brings to pass, part he cuts off half-accomplished, of the threats of Achilles, Il. l.c.; μηδὲ τὰ δῶρα . . κολούετε curtail them not, Od. 11.340; ἕο δʼ αὐτοῦ πάντα κολούει cuts off all his hopes, 8.211; κολούειν εἰς τὰ τῆς τέχνης ἔργα hinders performance in the art, Gal. 5.733.
  • • 2 like κολάζω, which is more freq. in Prose, τὰ ὑπερέχοντα κ. put down, abase those who are exalted, Hdt. 7.10.εʹ, cf. Arist. Pol. 1284a37, 1313a40; δῆμον E. Fr. 92; τοὺς ἄλλους κ. διαβολαῖς Pl. Lg. l.c., cf. Ap. 39d; τὸ ῥῆμα discredit it, Id. Prt. l.c.; τὴν ἐν Ἀρείῳ πάγῳ βουλήν Arist. Pol. 1274a8; κ. καὶ θεραπεύειν, κ. καὶ ταπεινώσειν τινά, Phld. Lib. p.60 O., Plu. Alc. l.c.:—Pass., to be balked, thwarted, σθένος ἐκολούσθη A. l.c.; νούσῳ κεκολουμένος AP l.c.; ἐπειδὰν ᾧ ἀξιοῦσι προὔχειν κολουθῶσι when they are worsted in a matter in which they claim superiority, Th. l.c.; ἀτιμαζόμενα καὶ κολουόμενα Pl. R. 528c, cf. Euthd. 305d, Plu. Ages. l.c.

κολούω, perf. pass. κεκόλουμαι u. κεκόλουσμαι, u. eben so im aor.; verstümmeln, verschneiden, abstutzen ; Theophr., von Bäumen ; τὴν δʼ ἐκόλουσεν οὐρῆς Opp. Hal. 4.484. – Gew. übertr., οὐδὲ πάντεσσι τέλος μύθοις ἐπιθήσει, ἀλλὰ τὸ μὲν τελέει, τὸ δὲ καὶ μεσσηγὺ κολούει Il. 20.369, in der Mitte abschneiden, unerfüllt lassen ; μηδὲ τὰ δῶρα οὕτω χρηΐζοντι κολούετε Od. 11.338, die Geschenke verkürzen, verkleinern ; ἕοδʼ αὐτοῦ πάντα κολούει, er fährdet od. zerstört sein ganzes eigenes Wohl, 8.211 ; σθένος ἐκολούσθη v.l. ἐκολούθη) Aesch. Pers. 992, in Schranken halten, unterdrücken ; verkleinern, nicht aufkommen lassen, τινά, φιλέει ὁ θεὸς τὸ ὑπερέχοντα κολούειν Her. 7.10, wie τοὺς ὑπερέχοντας Arist. Pol. 5.11 ; ἐπειδὰν ᾧ ἀξιοῦσι προὔχειν κολουθῶσι (vor Bekker κολουσθῶσι Thuc. 7.66 ; Plat. Apol. 39b ; διαβολαῖς Legg. V.731a ; ὑπὸ τῶν πολλῶν ἀτιμαζόμενα καὶ κολουόμενα Rep. VII.528c ; καὶ ταπεινοῦν Plut. Alc. 34, öfter ; vgl. noch Ages. 31, ἑώρα συνεσταλμένον τῆς πόλεως τὸ ἀξίωμα καὶ τὸ καύχημα κεκολουμένον.

κολούω

[cf. κόλος.]

To cut short

• • 1

    Fig., to cause to fail, disappoint, bring to nothing : τὸ μὲν τελέει, τὸ δὲ κολούει Il. 20.370. Cf. Od. 8.211.

  • 2

    To give in scanty measure, stint : δῶρα Od. 11.340.

κολούω (κόλος): cut short, curtail, only fig., Il. 20.370, Od. 8.211, Od. 10.340.

κολούω, κόλος

• • Ito cut short, dock, curtail, Hdt.
  • IImetaph. to cut off, disappoint, τὸ μὲν τελέει, τὸ δὲ κολούει part he brings to pass, part he cuts off, of the threats of Achilles, Il.; μηδὲ τὰ δῶρα κολούετε curtail them not, Od.:—of persons, τὰ ὑπερέχοντα κ. to cut down, degrade, those who are exalted above others, Hdt.:—Pass. to be cut short or abridged, Aesch.; ἐπειδὰν κολουθῶσι when they suffer abatement, Thuc.