κοσμητικός
κοσμητικός, skilled in arranging
Could not find κοσμητικὸν in Logeion dictionaries.
κοσμητικὸν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of κοσμητικός
κοσμ-ητικός, ή, όν,
- skilled in ordering or arranging, τινος Arist. Oec. 1344b26, Andronic.Rhod.p. 575 M. Adv. -κῶς Hierocl. Prov. p.465 B.
- II ἡ -κή (sc. τέχνη) art of dress and ornament, Pl. Sph. 227a, Plt. 282a: κοσμητικά, τά, title of work by Crito, Gal. 12.446: -κόν, τό, cosmetic, PTeb. 540 (ii A. D.); title of work by Cleopatra, Gal. 12.432.
κοσμητικός, ή, όν, qui concerne le soin de la parure, Arstt. Œc. 1, 6, 1 ; ἡ κοσμητική (s. e. τέχνη) Plat. Soph. 277a, Pol. 282a, l’art de la parure, de la toilette.
Étym. κοσμέω.
κοσμητικός, zum Ordnen, Schmücken gehörig, geschickt ; ἡ κοσμητική, sc. τέχνη, die Kunst zu schmücken, Plat. Soph. 277a, Polit. 282a.
κοσμητικός
from κοσμητής
κοσμητικός, ή, όν
- skilled in arranging: ἡ -κή (sc, τέχνη) , the art of dress and ornament, Plat.